Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Ćwierć wieku za nami!

12 sierpnia 2006 roku mineło25 lat od powstania pierwszego komputera osobistego - Personal Computer (PC)

Amerykańska firma, IBM (International Business Machines) w dniu 12 sierpnia 1981 zaprezentowała komputer PC 5150.

Pierwszy pecet został przedstawiony w sali balowej hotelu Waldorf Astoria w Nowym Jorku i kosztował 1565 $.

Pierwszy PC był wyposazony w procesor 8088 firmy Intel, pracujšcy z zegarem o częstotliwoœci 4,77 MHz i posiadał 256 kB pamięci RAM

oraz był wyposażony w stację dyskietek 5,25 " 160 kB. Firma IBM sprzedała 240 tysięcy komputerów tego modelu przez pierwsze dwa lata.

[Tak wyglšdał pierwszy pecet firmy IBM]
           


ENIAC

ENIAC(Electronic Numerical Integrator And Computer, Elektroniczny i Numeryczny Integrator i Komputer) w prostokšcie 12 na 6 m w kształcie litery U czterdzieœci dwie pomalowane na czarno szafy z blachy stalowej – każda miała 3 m wysokoœci, 60 cm szerokoœci i 30 cm głębokoœci – mieœciły 18 800 lamp elektronowych szesnastu rodzajów; zawierały ponadto 6000 komutatorów, 1500 przekaŸników, 50 000 oporników. Całoœć – jak powiedziano przedstawicielom prasy – wymagała ręcznego wykonania 0,5 mln lutowań. Maszyna ważyła 30 ton i pobierała 140 kW mocy. Jej system wentylacyjny miał wbudowane dwa silniki Chryslera o łšcznej mocy 24 KM; każda szafa była wyposażona w ręcznie regulowany nawilżacz powietrza, zaœ termostat wstrzymywał pracę komputera, jeœli temperatura wewnštrz którejkolwiek z jego częœci przekraczała 48°C. W pomieszczeniu przeznaczonym dla maszyny były jeszcze trzy dodatkowe – również wypełnione elektronikš i większe od pozostałych - szafy przesuwne na kółkach, dołšczane w miarę potrzeb w odpowiednim miejscu do zestawu. Stanowiły uzupełnienie czytnika i dziurkarki kart perforowanych. ENIAC rachował – w odróżnieniu od komputerów współczesnych – w systemie dziesiętnym, operujšc liczbami dziesięciocyfrowymi, dodatnimi lub ujemnymi, z ustalonym położeniem przecinka dziesiętnego. Jego szybkoœć, na owe czasy niewyobrażalnie niemal wielka, wyrażała się pięcioma tysišcami dodawań takich liczb w cišgu sekundy. W razie potrzeby maszyna mogła pracować na liczbach podwójnej precyzji (dwudziestocyfrowych) o zmiennym miejscu położenia przecinka dziesiętnego; oczywiœcie, w takim wypadku działała wolniej, a pojemnoœć pamięci odpowiednio malała. ENIAC miał typowš budowę modułowš. Jego architektura opierała się na zhierarchizowanych układach o zmiennej złożonoœci. Wewnštrz wspomnianych szaf znajdowały się stosunkowo łatwo wymienialne panele, zawierajšce różne zestawy elementów elektronicznych. Taki typowy panel stanowiła np. dekada, mogšca rejestrować cyfry od 0 do 9 i generować przy dodawaniu sygnał przeniesienia do następnego takiego układu – to w pewnym sensie elektroniczny odpowiednik kół cyfrowych z siedemnastowiecznego sumatora Pascala. Podstawowymi elementami maszyny były akumulatory, które potrafiły zapamiętać liczby dziesiętne, dodawać je i przekazywać dalej; każdy z takich akumulatorów zawierał 550 lamp elektronowych. Liczbę, przechowywanš akurat w danym akumulatorze, można było odczytać z układu zapalonych na czołowej częœci odpowiedniej szafy neonówek.

[Tak wyglšdał ENIAC]

Powrót na stronę główną